داســـــــتانک های چـــــــــوبی

من هنوز زنده ام ، راه می روم ،‌ می خوابم ، می خورم  ،‌ گوش می کنم ،می بینم ،‌ دم و بازدم و حرف می زنم ( وسیله امرار معاشم که البته نه از ناچاری که عشق ) می خندم و می گریم و این اخری را بیشتر از گذشته در لحظه هایی که فراموش می کنم من هم مسافرم .... اما نوشتن ؟ نه . ماه هاست قلم و کاغذم گوشه ای خوابیده اند .واژه هایی تازه بدنیا امده سرگردان هی چرخ می زنند بالا و پایین ذهنم و بالهایی از جنس دلتنگی شاید پروازشان می دهد و اصلا دامی نیست از جنس نوشتن ... حق با شماست  دوست عزیز رهام و دیگران که : هیچ مرهمی و تسکینی حرکت را معنا نمی دهد ، باید دست و دلم را بیدار کنم ....

هنوز که هنوز است  رفتنشان را باور نکرده ام  و صدایشان در فضای گوشم طنین انداخته همچنان مثل همیشه ... انگار صدایم می زنند: رویا .... و با نگاهی اشک الود 

 در اغوشم می گیرند .... هر دو  کنارم هستند  نه در بیداری ...بسیاری ازشبها در خواب ، نیمه دیگر عمر.