پرده ها را کنار می زنم و  پنجره را باز می کنم .

هوای خنک و لطیف صبحگاه بهاری حریصانه هجوم می آورد و روی

 گونه هایم می نشیند.

ریه هایم انگار جان تازه ای می گیرند.

ساعت شماطه روی دیوار را نگاه می کنم .

چند دقیقه از هشت  گذشته. 

حالا دیگر باید کرکره مغازه اش را بالا زده باشد .

دیدار دوباره ام با او  یعنی موافقت با پیشنهادش .

صدای تپش قلبم را می شنوم .

حس و حالم مشابه  روزهای اول دیدار با همسر مرحومم است .

تا برگشتن دختر و دامادم از سر کار چند ساعتی فرصت دارم .

مانتو و روسری ام را می پوشم و دستگیره در را می چرخانم

اما باز نمی شود .

در را از پشت قفل کرده و رفته اند ! ....